yüzleşme?

tek basıma atlatmam gereken biraz fazla cok sey var sanırım
evet, zor.
zorlanıyorum zaten evet.
şanssızım da sanki azıcık, evet  =)
çocukça dusunmemem gerekiyor, evet, gerçeklerle yüzleşmek de lazım bazen, değişmeyecek şeylerle ilgili hayal kurmamak gerekiyor, evet.
'ama ben erken büyümek zorunda kaldım hep, biraz da benim istediğim olsun' diyemem, gerçek dünya böyle değil, bu kendimi kandırmaya calısıp kendim bile inanmamaktan baska hicbişi deil, evet.
kabullenip ona göre şekillendirmek gerekiyor sanırım olaylar hamurunu.
yavaştan bişileri kontrole almaya başladım, güzeeeel =) büyük başarı -_-'
ama aralarında beni daha cok zorlayanlar konusunda da mızmızlık yapamayacagımı icten ice farkedip de dısımda kendime sesli bi sekilde itiraf edememe durumundan da sıyrılmak zorundayım sanki artık =)
hayatımı bir tür süzgeçten geçirmem gerekiyor, herşeyi kendi alanlarına ayırmam, ve son 1 senede girdikleri çorbadan teker teker ayıklamam gerekiyor hepsini.
zincirleme kazadan ayırt edilebilir hale gelmesi lazım artık hayatımın (zincirin ilk halkasının ne olduğu bariz, evet ama kendilerinden olgunluk beklenemeyecek insanların varlığını da, değişmeyeceklerini de  kabullenmek lazım), sanki =)

artık geceleri başımı yastığa koyduğumda uyuyamayıp aldığım ve ertesi sabah zor olacağını görüp caydığım tüm kararları uygulamak zorundayım, evet.

ne diyelim, azim?!?! =)))